از کلاس درس سنتی تا اکوسیستم یادگیری یکپارچه: طراحی و اجرای اثربخش تدریس آمیخته در نظام آموزشی ایران

نظام های آموزشی در سراسر جهان، در مواجهه با الزامات عصر دیجیتال و تجارب ناشی از بحران هایی نظیر همه گیری کرونا، با ضرورت بازنگری بنیادین در الگوهای سنتی تدریس روبرو شده اند. آموزش سنتی که بر محوریت معلم و انتقال یک سویه دانش استوار است، در پرورش مهارت های کلیدی قرن بیست و یکم مانند تفکر انتقادی، خلاقیت و یادگیری خودراهبر، کارآمدی لازم را ندارد. این پژوهش با استفاده از روش مروری-تحلیلی، به تبیین مفهوم «تدریس آمیخته» (Blended Learning) به مثابه یک اکوسیستم یادگیری یکپارچه می پردازد. این رویکرد، فراتر از ترکیب ساده ابزارهای آنلاین و آموزش حضوری، یک راهبرد پداگوژیک است که با تلفیق هدفمند بهترین جنبه های تعامل چهره به چهره و فرصت های یادگیری الکترونیکی، به دنبال شخصی سازی، تعمیق و انعطاف پذیر ساختن فرآیند یادگیری است. یافته های این بررسی نشان می دهد که اجرای موفق تدریس آمیخته، مستلزم یک تحول سه بعدی است: تحول در پداگوژی (از معلم محوری به یادگیرنده محوری)، تحول در فناوری (از ابزار به زیرساخت یکپارچه) و تحول در نقش معلم (از ناقل دانش به طراح تجارب یادگیری). این مقاله در نهایت، با ارائه یک چارچوب عملیاتی، پیشنهاداتی کاربردی را برای سیاست گذاران، مدیران مدارس و معلمان جهت پیاده سازی موثر این رویکرد تحول آفرین در بافت آموزشی ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تدریس آمیخته ، یادگیری الکترونیکی ، کلاس معکوس ، شخصی سازی یادگیری ، توانمندسازی معلمان ، پداگوژی دیجیتال.