آموزش زبان فارسی برای انتقال فرهنگ و میراث ادبی ایران
محل انتشار: دانشنامه زاگرس، دوره: 2، شماره: 1
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 9
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_ZGRS-2-1_046
تاریخ نمایه سازی: 18 بهمن 1404
چکیده مقاله:
آموزش زبان فارسی به ویژه در قالب آثار برجسته ای چون شاهنامه و دیوان حافظ به عنوان یک ابزار مهم در انتقال مفاهیم فرهنگی و هنری مطرح است. زبان فارسی از دیرباز به عنوان زبان ادب و هنر شناخته شده و آثار برجسته ای چون شاهنامه فردوسی و دیوان حافظ نمادهایی از فرهنگ ایرانی محسوب می شوند. این آثار نه تنها برای ایرانیان بلکه برای ملت های دیگر نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند و به عنوان منابع گران بهایی درک عمیق از تاریخ، فلسفه، اخلاق و هنر ایران به شمار می آیند.از نظر تئوریک، زبان فارسی در بسیاری از کشورها به عنوان وسیله ای برای ارتباطات فرهنگی و اجتماعی مطرح است. تحقیقات علمی نشان می دهند که یادگیری زبان فارسی و درک ادبیات آن، به ویژه از طریق آثار حافظ و شاهنامه، موجب بهبود روابط فرهنگی و اجتماعی میان ملت ها می شود. این اثرات فرهنگی در درازمدت به عنوان پایه گذار همکاری های علمی، هنری و حتی اقتصادی در سطح بین المللی شناخته می شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
تهمینه بنی طالبی دهکردی
کارشناسی دبیری و ادبیات فارسی