بازتعریف نقش معاونان آموزشی و پرورشی در پارادایم مدرسه اصیل: گذار از مدیریت اجرایی به رهبری پداگوژیک و وجودی

این مقاله به تحلیل و بازتعریف نقش های کلیدی معاون آموزشی و معاون پرورشی در چارچوب پارادایم «مدرسه اصیل» می پردازد. مسئله اصلی پژوهش، محصور ماندن این دو جایگاه در ساختارهای بوروکراتیک و وظایف اجرایی صرف است که به عنوان مانعی جدی در برابر تحقق اهداف تعلیم و تربیت اصیل عمل می کند. در حالی که ادبیات نوین آموزشی بر اهمیت محیط های یادگیری دانش آموزمحور و معنادار تاکید دارد، نقش معاونان به عنوان رهبران میانی در این تحول، مغفول مانده است. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و سنتز مفاهیم رهبری آموزشی و فلسفه تربیت اصیل، مدلی دووجهی برای این نقش ها ارائه می دهد. یافته های پژوهش، «معاون آموزشی اصیل» را به مثابه «معمار اکوسیستم یادگیری» تعریف می کند که وظیفه او پاسداری از اصالت پداگوژیک، توانمندسازی معلمان و زنده کردن برنامه درسی است. در مقابل، «معاون پرورشی اصیل» به عنوان «پاسبان زیست-جهان دانش آموز» معرفی می شود که مسئولیت گذار از انضباط به خودگردانی، خلق فضای تعلق و اصیل سازی فعالیت های فوق برنامه را بر عهده دارد. نتیجه گیری می شود که گذار از مدیریت وظیفه محور به رهبری تحول آفرین و مبتنی بر اصالت، شرط لازم برای ایجاد مدرسه ای است که در آن یادگیری و پرورش به صورت یکپارچه و در پیوند با زندگی واقعی دانش آموزان محقق می شود.

کلیدواژه ها:

مدرسه اصیل ، معاون آموزشی ، معاون پرورشی ، رهبری پداگوژیک ، زیست-جهان دانش آموز ، مدیریت مدرسه.