گفتگوی اصیل در کلاس درس: گذار از تبادل اطلاعات به هم آفرینی معنا

این مقاله به بررسی مفهوم «گفتگوی اصیل» به عنوان عنصری حیاتی اما مغفول در پارادایم های نوین آموزشی می پردازد. مسئله اصلی این پژوهش آن است که علی رغم تاکید بر تعامل در کلاس درس، اغلب گفتگوها به الگوی مکانیکی پرسش وپاسخ و تبادل اطلاعات محدود شده و از ظرفیت خود برای خلق معنا و تحول فکری باز می مانند. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و سنتز مبانی نظری فلسفه گفتگو (به ویژه آراء بوبر و گادامر) و نظریه های یادگیری برساخت گرایانه، در پی ارائه یک چارچوب مفهومی برای گفتگوی اصیل است. یافته های این تحقیق، گفتگوی اصیل را در سه مولفه بنیادین صورت بندی می کند: ۱) گشودگی و آسیب پذیری متقابل، که به معنای آمادگی طرفین برای به پرسش کشیدن پیش فرض های خود و پذیرش امکان تغییر است؛ ۲) گوش سپردن عمیق، که فراتر از شنیدن کلمات، به درک نیت ها، احساسات و معانی ناگفته معطوف است؛ و ۳) برآمدن معنای نو، که در آن هدف، غلبه یک دیدگاه بر دیگری نیست، بلکه خلق فهمی جدید و مشترک است که پیش از گفتگو وجود نداشت. نتیجه گیری می شود که گفتگوی اصیل نه یک تکنیک آموزشی، بلکه یک «شیوه بودن» در کلاس درس است که فضای بین الاذهانی لازم برای یادگیری عمیق، تفکر انتقادی و شکل گیری اجتماع پژوهنده را فراهم می آورد و گذار از آموزش انفعالی به یادگیری فعال و تحول آفرین را ممکن می سازد.

کلیدواژه ها:

گفتگوی اصیل ، هم آفرینی معنا ، رابطه پداگوژیک ، فضای بین الاذهانی ، ارتباطات کلاسی ، گوش سپردن عمیق.