طراحی نقشه راه ملی برای استقرار بازی درمانی مدرسه محور در نظام آموزش ابتدایی

نظام آموزش ابتدایی در ایران، علی رغم تلاش ها برای تحول، همچنان بر محوریت آموزش های شناختی و کلامی استوار است و اغلب از زبان اصلی و اصیل دوران کودکی، یعنی «بازی»، غفلت می ورزد. این غفلت منجر به نادیده گرفته شدن دنیای هیجانی و استرس های پنهان دانش آموزان می شود که نهایتا خود را به صورت مشکلات رفتاری، اضطراب و افت تحصیلی نشان می دهد. مقاله حاضر با اتخاذ یک رویکرد «اصیل» و با استفاده از روش مرور یکپارچه، استدلال می کند که بازی درمانی نباید به عنوان یک مداخله بالینی الحاقی و صرفا برای دانش آموزان «مشکل دار» تلقی شود، بلکه باید به مثابه یک رویکرد پیشگیرانه و رشدی، در تار و پود اکوسیستم مدرسه تنیده شود. این پژوهش، یک نقشه راه ملی چهار مرحله ای را برای استقرار بازی درمانی مدرسه-محور طراحی و پیشنهاد می کند: (۱) مرحله بسترسازی و گفتمان سازی، (۲) مرحله توانمندسازی و اجرای آزمایشی، (۳) مرحله یکپارچه سازی و توسعه نظام مند، و (۴) مرحله پایداری و پژوهش مستمر. یافته ها نشان می دهد که موفقیت این نقشه راه در گرو گذار از یک دیدگاه «درمان محور» به یک دیدگاه «رشد-محور» است که در آن، معلم، مشاور و فضای فیزیکی مدرسه همگی در خلق یک محیط امن و پذیرا برای ابرازگری هیجانی کودک از طریق بازی، نقش ایفا می کنند. استقرار این رویکرد، گامی بنیادین در جهت تحقق مدرسه ای است که نه تنها ذهن، بلکه قلب و روان کودک را نیز به رسمیت می شناسد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی مدرسه-محور ، نقشه راه ملی ، آموزش ابتدایی ، سلامت روان دانش آموزان ، بهزیستی هیجانی ، رویکرد اصیل ، زبان بازی