از «متخصص تمام شده» تا «یادگیرنده در فرآیند»: تبیین مدل معلم یادگیرنده اصیل برای پرورش فرهنگ پرسشگری در کلاس درس

این مقاله به تبیین و صورت بندی مدل «معلم یادگیرنده اصیل» می پردازد؛ الگویی که هویت حرفه ای معلم را از یک «متخصص تمام شده» و منبع نهایی دانش، به یک «یادگیرنده در فرآیند» که به طور شفاف و فعال در کنار دانش آموزان به یادگیری می پردازد، بازتعریف می کند. مسئله محوری که این الگو به آن پاسخ می دهد، «سندروم تخصص گرایی کاذب» است که با ایجاد یک نمای معصوم و خطاناپذیر از معلم، فرهنگ سکوت، ترس از اشتباه و یادگیری منفعلانه را در کلاس ترویج می دهد. این پژوهش با استفاده از روش سنتز مفهومی و تلفیق نظریه های «کنشگر بازاندیش» (Reflective Practitioner)، «آسیب پذیری در آموزش» و «اجتماعات یادگیری حرفه ای»، یک مدل سه وجهی برای معلم یادگیرنده اصیل ارائه می دهد: ۱) آسیب پذیری پداگوژیک، ۲) پرسشگری آشکار، و ۳) بازاندیشی در ساخت دانش مشترک. یافته ها حاکی از آن است که وقتی معلم، فرآیند یادگیری خود -شامل ندانستن ها، کنجکاوی ها و کشف هایش- را به بخشی مرئی و مشروع از کنش تدریس تبدیل می کند، امنیت روانی کلاس افزایش یافته، انگیزه درونی دانش آموزان برای پرسشگری تقویت شده و یادگیری به یک فرآیند اکتشافی مشترک تبدیل می شود. در نهایت، نتیجه گیری می شود که این مدل، کلیدی برای انسانی سازی فرآیند آموزش و تربیت نسلی است که یادگیری مادام العمر را نه به عنوان یک شعار، بلکه به مثابه یک شیوه زیستن درونی کرده است.

کلیدواژه ها:

معلم یادگیرنده اصیل ، آسیب پذیری پداگوژیک ، فرهنگ پرسشگری ، معلم پژوهنده ، یادگیری مادام العمر ، الگوسازی یادگیری ، امنیت روانی کلاس.