از محیط های شبیه سازی شده تا تجارب زیسته: تبیین مدل آموزش مدار-اصیل برای پرورش هویت یکپارچه و عاملیت تربیتی

این مقاله به تبیین یک پارادایم نوین تحت عنوان «آموزش مدار-اصیل» می پردازد که در آن، «اصالت» نه به عنوان یک تکنیک یا فعالیت جانبی، بلکه به مثابه محور و اصل سازمان دهنده کل نظام آموزشی عمل می کند. مسئله اصلی این است که بسیاری از تلاش ها برای پیاده سازی یادگیری اصیل به صورت جزیره ای و پراکنده صورت می گیرد و در تضاد با ساختارهای بنیادین غیر اصیل مدرسه (مانند ارزشیابی های استاندارد، روابط سلسله مراتبی و برنامه درسی از پیش بسته بندی شده) قرار می گیرد و در نتیجه اثربخشی خود را از دست می دهد. این پژوهش با رویکرد تحلیلی-مفهومی و با مرور نظام مند ادبیات نظری، استدلال می کند که تحقق یادگیری عمیق و معنادار مستلزم یک تغییر پارادایمی به سوی یک اکوسیستم آموزشی کاملا مبتنی بر اصالت است. یافته های این پژوهش در قالب یک مدل چهاربعدی ارائه می شود که ارکان یک آموزش مدار-اصیل را تشریح می کند: ۱) اصالت در برنامه درسی (برخاسته از مسائل واقعی و علایق یادگیرنده)، ۲) اصالت در ارزشیابی (مبتنی بر عملکرد، پورتفولیو و بازخورد رشد-محور)، ۳) اصالت در روابط (گذار از مدل انتقال به مدل مربی گری و شراکت یادگیری)، و ۴) اصالت در محیط (ایجاد فرهنگ پرسشگری، ریسک پذیری و ارتباط با جامعه). نتیجه گیری می شود که تنها با محور قرار دادن اصالت در تمامی ابعاد نظام آموزشی می توان به اهداف غایی تربیت یعنی پرورش انسان هایی با هویت منسجم، خودراهبر و دارای عاملیت موثر برای مواجهه با چالش های پیچیده جهان واقعی دست یافت.

کلیدواژه ها:

آموزش مدار-اصیل ، یادگیری اصیل ، اصالت پداگوژیک ، هویت یابی ، عاملیت تربیتی ، اکوسیستم