نقش بازی در رشد شناختی و اجتماعی کودکان دبستانی

بازی به عنوان یکی از بنیادی ترین فعالیت های رشدی در دوران کودکی، نقشی تعیین کننده در شکل دهی توانایی های شناختی و مهارت های اجتماعی کودکان دبستانی ایفا می کند. دوره دبستان، مرحله ای حساس در رشد ذهنی و اجتماعی است که طی آن، کودکان به تدریج مهارت های پیچیده تری همچون حل مسئله، تفکر انتقادی، تنظیم هیجان و تعامل اجتماعی را فرا می گیرند. پژوهش های مختلف نشان داده اند که بازی، چه در قالب بازی های آزاد و چه ساختارمند، بستری غنی برای تمرین، تجربه و تقویت این توانایی ها فراهم می سازد. در حوزه شناختی، بازی موجب فعال سازی فرآیندهای توجه، حافظه کاری، خلاقیت و طرح ریزی ذهنی می شود و به کودکان امکان می دهد مفاهیم مدرسه ای را به طور عمیق تر درک کنند. برای مثال، تحقیقات انجام شده بر اساس دیدگاه های پیاژه نشان می دهد فعالیت های بازی محور سبب ارتقای عملگرایی عینی و ساخت دهی شناختی در کودکان می شود (پیاژه، ۲۰۱۰). از سوی دیگر، مطالعات ویگوتسکی نشان می دهد که بازی، به ویژه نقش آفرینی اجتماعی، با فعال سازی «منطقه مجاور رشد» توانایی کودک برای درونی سازی قواعد و یادگیری اجتماعی را افزایش می دهد (ویگوتسکی، ۲۰۱۴).

کلیدواژه ها:

بازی ، رشد شناختی ، رشد اجتماعی ، کودکان دبستانی ، آموزش مبتنی بر بازی ، تعامل همسالان ، یادگیری فعال