تاثیر آموزش مبتنی بر همدلی بر کاهش رفتارهای پرخطر اجتماعی در دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر همدلی بر کاهش رفتارهای پرخطر اجتماعی در دانش آموزان دوره ابتدایی است؛ رفتاری که در سال های اخیر به دلیل تغییرات فرهنگی، اجتماعی و آموزشی، در میان کودکان افزایش یافته و پیامدهای منفی متعددی بر رشد عاطفی، اجتماعی و تحصیلی آنان برجای گذاشته است. رفتارهای پرخطر اجتماعی در کودکان شامل پرخاشگری کلامی و بدنی، تمسخر و طرد همسالان، نافرمانی، درگیری های مکرر، بی توجهی به قوانین کلاس و کاهش توانایی در تنظیم هیجان هاست. پژوهش های جدید نشان می دهد که یکی از موثرترین راهبردهای تربیتی برای کاهش این رفتارها، تقویت مهارت همدلی است؛ مهارتی که به کودکان کمک می کند احساسات دیگران را درک کنند، پیامدهای رفتار خود را بسنجند و در تعاملات اجتماعی، واکنش های سازگارانه تری نشان دهند. با وجود اهمیت این موضوع، مطالعات اندکی به بررسی اثر برنامه های آموزشی مبتنی بر همدلی در دوره ابتدایی پرداخته اند، به ویژه در زمینه کاهش رفتارهای پرخطر اجتماعی.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر همدلی ، رفتارهای پرخطر اجتماعی ، مهارت های اجتماعی–عاطفی ، دوره ابتدایی ، کاهش پرخاشگری -تنظیم هیجان ، تعاملات بین فردی