واکاوی نقش یادگیری ترکیبی (حضوری – مجازی ) در بهبود کیفیت آموزش دانش آموزان

در دهه های اخیر، تحولات گسترده فناوری اطلاعات و ارتباطات، نظام های آموزشی را با تغییرات اساسی مواجه ساخته و زمینه ساز ظهور رویکردهای نوینی همچون یادگیری ترکیبی (حضوری–مجازی) شده است. یادگیری ترکیبی با ادغام آموزش سنتی حضوری و آموزش الکترونیکی، تلاش می کند از مزایای هر دو شیوه بهره مند شود و محدودیت های آن ها را کاهش دهد. پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش یادگیری ترکیبی در بهبود کیفیت آموزش دانش آموزان انجام شده و ابعاد مختلف این رویکرد را از منظر آموزشی، تربیتی و فناورانه مورد بررسی قرار می دهد. یادگیری ترکیبی با ایجاد محیط های یادگیری پویا و انعطاف پذیر، زمینه افزایش تعامل میان معلم و دانش آموز و همچنین تعامل دانش آموزان با محتوای آموزشی را فراهم می سازد. این رویکرد با بهره گیری از ابزارهای مجازی نظیر سامانه های مدیریت یادگیری، محتوای چندرسانه ای و کلاس های آنلاین، امکان دسترسی مداوم به منابع آموزشی و یادگیری خودراهبر را برای دانش آموزان مهیا می کند. از سوی دیگر، حضور فیزیکی معلم در کلاس، نقش مهمی در هدایت یادگیری، تقویت روابط عاطفی و پاسخ گویی به نیازهای فردی دانش آموزان ایفا می نماید.

کلیدواژه ها:

آموزش حضوری ، آموزش آنلاین ، ارتقائ آموزشی ، دانش آموزان