تاثیر سبک های مدیریت تضاد بر تحلیل رفتگی شغلی کارکنان با توجه به نقش مدیریت استرس در یک سازمان دانش بنیان

هدف: پژوهش حاضر با هدف تبیین تاثیر سبک های پنج گانه مدیریت تضاد بر تحلیل رفتگی شغلی کارکنان با در نظر گرفتن نقش میانجیگری مدیریت استرس انجام شد.روش: این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کارکنان یک سازمان دانش بنیان (N=۱۳۰) بود که بر اساس جدول مورگان، ۱۰۰ نفر از آنان به روش نمونه گیری تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها با استفاده از سه پرسشنامه استاندارد پرسشنامه سبک های مدیریت تضاد توماس-کیلمن (۱۹۷۴)، پرسشنامه تحلیل رفتگی شغلی سینگ و همکاران (۱۹۹۴) و پرسشنامه مدیریت استرس کوبین و همکاران (۱۹۹۰) گردآوری و با نرم افزارهای SPSS و SmartPLS تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که تمامی سبک های مدیریت تضاد (رقابتی، مصالحه، گذشت، اجتناب و همکاری) بر تحلیل رفتگی شغلی و مدیریت استرس تاثیر مستقیم و معناداری دارند. همچنین، مدیریت استرس علاوه بر اثر مستقیم بر کاهش تحلیل رفتگی شغلی، در رابطه بین تمامی سبک های مدیریت تضاد و تحلیل رفتگی شغلی به عنوان متغیر میانجی کامل عمل کرد. به طور مشخص، سبک های سازنده (همکاری و مصالحه) از طریق افزایش توانمندی در مدیریت استرس به کاهش تحلیل رفتگی منجر شدند، در حالی که سبک های مخرب (رقابتی و اجتناب) با تضعیف مدیریت استرس، تحلیل رفتگی شغلی را افزایش دادند.نتیجه گیری: یافته ها بر لزوم توجه سازمان ها به آموزش و ترویج سبک های مدیریت تضاد سازنده (همکاری و مصالحه) و همچنین تقویت مهارت های مدیریت استرس کارکنان به عنوان یک راهبرد دوگانه موثر برای حفظ سلامت روانی و پیشگیری از تحلیل رفتگی شغلی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

تحلیل رفتگی شغلی ، سبک های مدیریت تضاد ، مدیریت استرس