برنامه ریزی پرورشی مبتنی بر طبیعت گردی آموزشی: راهکاری برای کاهش بی تفاوتی اجتماعی در دانش آموزان

بی تفاوتی اجتماعی به عنوان یکی از چالش های اساسی نظام های تربیتی، تهدیدی برای همبستگی و مشارکت جمعی دانش آموزان محسوب می شود. این مقاله با هدف طراحی الگوی برنامه ریزی پرورشی مبتنی بر طبیعت گردی آموزشی به منظور کاهش بی تفاوتی اجتماعی در دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش حاضر، کتابخانه ای و از نوع تحلیلی-توصیفی است که با تحلیل محتوای کیفی منابع معتبر داخلی در سه حوزه بی تفاوتی اجتماعی، طبیعت گردی آموزشی و برنامه ریزی پرورشی صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد که مولفه های بی تفاوتی اجتماعی شامل بی توجهی فعال، کاهش مسئولیت پذیری جمعی، بی اعتمادی و تمایل به انزواست. همچنین، طبیعت گردی آموزشی از طریق مکانیزم هایی مانند وابستگی متقابل مثبت، تقویت کارآمدی جمعی، توسعه همدلی و بازتاب جمعی، می تواند بر کاهش این مولفه ها تاثیرگذار باشد. بر این اساس، الگوی چهارفازی طراحی، آماده سازی، اجرا و ارزشیابی پیشنهاد شده است.واژگان کلیدی: بی تفاوتی اجتماعی، طبیعت گردی آموزشی، برنامه ریزی پرورشی، دانش آموزان، آموزش مبتنی بر تجربه