بررسی تاثیر بازی های نقش آفرینی ساختاریافته در مدرسه بر درگیری تحصیلی و احساس خودکار آمدی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازی های نقش آفرینی ساختاریافته در مدرسه بر درگیری تحصیلی و احساس خودکارآمدی دانش آموزان دوره متوسطه اول شهر کرمانشاه انجام شد. این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه های هفتم، هشتم و نهم مدارس دولتی روزانه نواحی آموزش و پرورش کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد تقریبی ۲۵۰۰۰ نفر بود که از این میان، ۴۰۰ دانش آموز (۲۰۴ دختر و ۱۹۶ پسر) با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰۰ نفر) و کنترل (۲۰۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت هشت هفته و در قالب ۱۶ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش مبتنی بر بسته بازی های نقش آفرینی ساختاریافته قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل آموزش معمول مدرسه را دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه درگیری تحصیلی ریو و تسنگ (۲۰۱۱) و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی کودکان و نوجوانان موریس (۲۰۰۱) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس یک راهه (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بازی های نقش آفرینی ساختاریافته تاثیر معناداری بر افزایش درگیری تحصیلی کل (p<۰.۰۰۱, η²=۰.۱۰۳) و ابعاد آن شامل درگیری رفتاری (p<۰.۰۰۱, η²=۰.۰۷۵)، درگیری عاطفی (p<۰.۰۰۱, η²=۰.۰۹۲) و درگیری شناختی (p<۰.۰۰۱, η²=۰.۱۰۷) داشته است. همچنین این مداخله بر افزایش احساس خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان تاثیر معناداری داشته است (p<۰.۰۰۱, η²=۰.۰۸۸). با این حال، اثر تعاملی جنسیت و گروه بر هیچ یک از متغیرهای وابسته معنادار نبود (p>۰.۰۵). و نشان می دهد که به کارگیری بازی های نقش آفرینی ساختاریافته می تواند به عنوان یک راهبرد آموزشی موثر برای ارتقای سطح درگیری و باورهای خودکارآمدی دانش آموزان دوره متوسطه اول در محیط های آموزشی مشابه کرمانشاه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی نقش آفرینی ، درگیری تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، دوره متوسطه اول ، روش های آموزش فعال.