بررسی نقش فضاهای یادگیری انعطاف پذیر در کاهش نابرابری های یادگیری و تقویت خلاقیت مشارکتی در دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری خفیف دوره ابتدایی

فضاهای یادگیری انعطاف پذیر به عنوان یکی از رویکردهای نوین معماری و آموزشی، با ارائه امکان تغییر چیدمان، انتخاب نوع فعالیت، تنوع در حالت های نشستن، و ایجاد زون های چندمنظوره (همکاری، تمرکز فردی، آرامش و فعالیت حرکتی)، می توانند نقش مهمی در کاهش نابرابری های یادگیری و تقویت خلاقیت مشارکتی در دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری خفیف (نظیر نارساخوانی، نارسا حساب، اختلال نقص توجه/بیش فعالی خفیف و مشکلات پردازش) در دوره ابتدایی ایفا کنند. این فضاها از طریق اصول **طراحی جهانی برای یادگیری (UDL) و ایجاد محیط های فراگیر، به دانش آموزان امکان می دهند تا: شیوه تعامل با محتوا، نحوه بیان یادگیری و سطح مشارکت خود را بر اساس نیازها و نقاط قوت فردی انتخاب کنند. از فشار محیط های سنتی ثابت و ردیفی که اغلب باعث افزایش اضطراب، کاهش اعتمادبه نفس و تشدید نابرابری آموزشی می شود، رها شوند، در فعالیت های گروهی و پروژه محور با همکلاسی ها به صورت طبیعی تر مشارکت کنند، مهارت های همکاری، حل مسئله مشترک و تفکر خلاق را در فضایی امن و حمایتی تمرین نمایند. مطالعات نشان می دهند که استفاده از مبلمان متحرک، نور و صوت قابل تنظیم، مناطق چندحسی و امکان انتخاب محل یادگیری، می تواند باعث افزایش انگیزه درونی، بهبود خودتنظیمی، کاهش احساس تفاوت منفی و برجسته شدن توانمندی های پنهان این دانش آموزان شود. در نتیجه، این رویکرد نه تنها شکاف های یادگیری را کاهش می دهد، بلکه زمینه ساز خلاقیت مشارکتی پایدار و احساس تعلق بیشتر به محیط مدرسه در میان دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری خفیف می گردد.

کلیدواژه ها:

فضای یادگیری انعطاف پذیر ، اختلال یادگیری خفیف ، نابرابری آموزشی ، خلاقیت مشارکتی ، آموزش فراگیر.