بررسی تاثیر بازی های حرکتی فاقد ساختار رقابتی بر انگیزش پیشرفت ، سلامت روان و احساس خودکارآمدی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر اجرای برنامه بازی های حرکتی فاقد ساختار رقابتی بر انگیزش پیشرفت، سلامت روان و احساس خودکارآمدی دانش آموزان پسر دوره متوسطه اول انجام شد. این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه های هفتم، هشتم و نهم مدارس دولتی شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که تعداد آنان تقریبا ۵۵۰۰۰ نفر برآورد شد. از این جامعه، با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۱۲۰ دانش آموز انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۶۰ نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۶ هفته و در ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت مداخله برنامه ساختاریافته بازی های حرکتی فاقد ساختار رقابتی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل برنامه معمول تربیت بدنی مدرسه را دریافت کردند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه انگیزش پیشرفت هرمنس (۱۹۷۰)، پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-۲۸) گلدبرگ و هیلر (۱۹۷۹) و پرسشنامه احساس خودکارآمدی کودکان و نوجوانان (SEQ-C) موریس (۲۰۰۱) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس تک متغیره (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد که مداخله انجام شده بر ترکیب خطی متغیرهای وابسته تاثیر معناداری داشته است (p<۰.۰۰۱, η²=۰.۵۶). نتایج تحلیل های تک متغیره نیز حاکی از آن بود که بازی های حرکتی فاقد ساختار رقابتی به طور معناداری منجر به افزایش انگیزش پیشرفت (p<۰.۰۰۱, η²=۰.۳۲)، بهبود سلامت روان (کاهش نمره کلی مشکلات) (p<۰.۰۰۱, η²=۰.۳۷) و افزایش احساس خودکارآمدی کل (p<۰.۰۰۱, η²=۰.۳۵) در گروه آزمایش شده است.

کلیدواژه ها:

بازی های حرکتی ، ساختار غیررقابتی ، انگیزش پیشرفت ، سلامت روان ، خودکارآمدی