نقش روش های فعال یاددهی–یادگیری در ارتقای کیفیت آموزش دوره ابتدایی

آموزش در دوره ابتدایی، مراحل حیاتی و بنیادی در پیشرفت شناختی، اجتماعی و عاطفی کودکان به شمار می رود. پژوهش های اخیر نشان داده اند که روش های فعال یاددهی–یادگیری می توانند به طور غیرقابل انکاری کیفیت آموزش را در این مرحله از تحصیل افزایش دهند. این مقاله به بررسی نقش این روش ها در بهبود یادگیری دانش آموزان و ارتقای مشارکت آنها در فرآیند یادگیری می پردازد. با توجه به اهمیت یادگیری به عنوان یک فرآیند فعال و پویا، نظریات آموزشی مختلف، چالش ها و راهکارهای عملی در این زمینه مورد تحلیل قرار می گیرد. از طریق ارجاع به دیدگاه های نظری پیاژه، ویگوتسکی و دیوئی، توصیف روش های مختلف یاددهی–یادگیری، و بررسی پژوهش های موجود در این زمینه، این مقاله به مقایسه و تحلیل اثرات مثبت و منفی این رویکردها بر یادگیری می پردازد. همچنین، پیوندهای میان یادگیری نظری و تجربی در زمینه های اجتماعی و تحصیلی بررسی می شود. در نهایت، ارائه پیشنهاداتی برای بهبود کیفیت آموزش در این دوره و نیاز به سیاست گذاری های مناسب برای ارتقاء این روش ها مورد تاکید قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

پیشرفت شناختی ،