آموزش شهروندی جهانی و پرورش همدلی در کلاس درس

این پژوهش به بررسی نقش محوری نظام آموزش و پرورش در پرورش نسل آینده با ویژگی های شهروند جهانی می پردازد. در دنیای به هم پیوسته کنونی، انتقال صرف دانش محتوایی ناکارآمد بوده و نظام های آموزشی باید بر نهادینه سازی ارزش ها، تعهدات اخلاقی و توانایی درک متقابل تاکید ورزند. این مقاله با اتکا به رویکردهای نظری ساخت گرایی اجتماعی و نظریه توسعه اخلاقی، به تحلیل چگونگی ادغام اهداف آموزش شهروندی جهانی (GCED) در برنامه های درسی روزمره می پردازد. تمرکز اصلی بر شناسایی راهبردهای تدریس موثر، اعم از رویکردهای پروژه محور مبتنی بر مسائل جهانی و استفاده از روایت های بین المللی، جهت توسعه همدلی در سطوح شناختی (درک دیدگاه ها) و عاطفی (واکنش های احساسی) دانش آموزان است. یافته های این پژوهش بر این نکته تاکید دارند که موفقیت در این حوزه مستلزم تغییر بنیادین در رویکرد معلم، از منبع اطلاعات به تسهیل گر بحث های اخلاقی و ارتقاء مهارت های گفتگوی بینافرهنگی است. این تحقیق، مدل مفهومی ارائه می دهد که ارتباط تنگاتنگ بین کیفیت تدریس، ادغام محتوای جهانی و افزایش مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان را تبیین می نماید و برای سیاست گذاران آموزشی توصیه هایی در راستای بازنگری در شایستگی های حرفه ای معلمان ارائه می کند.