تحول از فضای آموزشی سنتی به اکوسیستم دیجیتال: گذار به سمت یادگیری مادام العمر و فراگیر

انقلاب دیجیتال مرزهای فیزیکی و زمانی آموزش را درنوردیده و زیست بومی پیچیده، پویا و به هم پیوسته خلق کرده است که در آن یادگیری دیگر محدود به کلاس درس یا دوره های مشخص نیست. این گذار از مدل خطی و مقطعی آموزش به سوی اکوسیستم دیجیتال، ظهور پارادایم یادگیری مستمر و بی پایان را ممکن ساخته است؛ پارادایمی که در آن افراد در هر سن و با هر پیشینه ای می توانند به طور مداوم و خودانگیخته دانش و مهارت های جدید را کسب کنند. اهمیت این تحول در پاسخگویی به نیازهای دنیای پرتحول کنونی است، جایی که نیمه عمر دانش به سرعت کاهش یافته و توانایی یادگیری مادام العمر به مهم ترین سرمایه فردی و اجتماعی تبدیل شده است. با این حال، مساله اصلی این است که بسیاری از نظام های آموزشی هنوز در قالب های سنتی «مدرسه محور» و «مقطع محور» محبوس مانده اند و فاقد زیرساخت های فنی، فرهنگی و مدیریتی لازم برای عبور به این زیست بوم جدید هستند. مقاومت در برابر تغییر، شکاف عمیق دیجیتالی، نبود سواد فناورانه در بین مربیان و یادگیرندگان، و چالش های مربوط به اعتبارسنجی و ارزشیابی یادگیری های غیررسمی، از موانع جدی این گذار به شمار می روند. این مقاله به بررسی فرآیند گذار از آموزش کلاسی به زیست بوم دیجیتال می پردازد و در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه می توان با بهره گیری از ظرفیت های فناوری های نوین (مانند پلتفرم های یادگیری انعطاف پذیر، واقعیت افزوده، شبکه های اجتماعی آموزشی و هوش مصنوعی)، چارچوبی برای یادگیری مادام العمر طراحی کرد که در آن دسترسی، انعطاف پذیری، شخصی سازی و کیفیت در هماهنگی کامل باشند. هدف نهایی، ترسیم نقشه راهی است که به نظام های آموزشی کمک کند تا به جای مکان هایی برای انتقال دانش، به بسترهایی زنده برای پرورش توانایی یادگیری در سراسر عمر تبدیل شوند.

کلیدواژه ها:

زیست بوم دیجیتال ، یادگیری مادام العمر ، گذار آموزشی ، فناوری های نوین ، شخصی سازی یادگیری