تحلیل ارتباط باورهای خودکارآمدی معلمان با کیفیت تدریس و یادگیری دانش آموزان

باورهای خودکارآمدی معلمان به عنوان یکی از مولفه های اساسی روان شناسی تربیتی، نقش تعیین کننده ای در کیفیت تدریس و فرایند یادگیری دانش آموزان ایفا می کند. هدف مقاله حاضر تحلیل رابطه میان باورهای خودکارآمدی معلمان با کیفیت تدریس و پیامدهای یادگیری دانش آموزان است و تلاش دارد نشان دهد چگونه ادراک معلمان از توانمندی های حرفه ای خود می تواند بر انتخاب راهبردهای آموزشی، مدیریت کلاس درس، تعاملات آموزشی و در نهایت بر یادگیری شناختی و عاطفی دانش آموزان اثرگذار باشد. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند مقالات علمی معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. در این راستا، مفاهیم نظری مرتبط با خودکارآمدی، شاخص های کیفیت تدریس و ابعاد مختلف یادگیری دانش آموزان مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته و نتایج پژوهش های پیشین به صورت تطبیقی تفسیر شده اند. یافته های حاصل از این تحلیل نشان می دهد که معلمانی با سطح بالاتر خودکارآمدی، از راهبردهای تدریس فعال تر و انعطاف پذیرتر استفاده می کنند، توانایی بیشتری در مدیریت چالش های کلاس درس دارند و محیطی حمایتگر و انگیزشی برای یادگیری فراهم می سازند. همچنین، خودکارآمدی بالای معلمان با افزایش انگیزش تحصیلی، مشارکت فعال و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ارتباط معنادار دارد. نتایج مقاله بر ضرورت توجه به تقویت باورهای خودکارآمدی در برنامه های تربیت معلم و توسعه حرفه ای تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

باورهای خودکارآمدی ، کیفیت تدریس ، یادگیری دانش آموزان ، اثربخشی آموزشی ، روان شناسی تربیتی