بررسی تاثیر تعاملات عاطفی معلم بر انگیزش درونی و مشارکت فعال یادگیرندگان

تفکر انتقادی به عنوان یکی از شایستگی های بنیادین قرن بیست ویکم، نقشی تعیین کننده در ارتقای کیفیت یادگیری و بهبود تصمیم گیری های آموزشی ایفا می کند. هدف مقاله حاضر بررسی نقش تفکر انتقادی در تحقق یادگیری عمیق و شکل گیری تصمیم گیری آموزشی آگاهانه در نظام های آموزشی است. این پژوهش با رویکرد تحلیلی–توصیفی و با اتکا بر مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند مقالات معتبر علمی انجام شده است. داده ها از طریق بررسی منابع نظری، پژوهش های پیشین داخلی و خارجی و اسناد علمی مرتبط گردآوری و با روش تحلیل محتوای کیفی مورد واکاوی قرار گرفته اند. نتایج تحلیل نشان می دهد که تفکر انتقادی از طریق تقویت مهارت هایی همچون تحلیل، استدلال منطقی، قضاوت آگاهانه و خودتنظیمی شناختی، زمینه ساز گذار از یادگیری سطحی به یادگیری عمیق می شود و موجب پایداری و انتقال بهتر آموخته ها به موقعیت های جدید می گردد. همچنین یافته ها حاکی از آن است که به کارگیری تفکر انتقادی در فرایندهای آموزشی، کیفیت تصمیم گیری معلمان و فراگیران را بهبود بخشیده و انتخاب های آموزشی را مبتنی بر شواهد، تامل و ارزیابی منطقی می سازد. مقاله نتیجه می گیرد که تلفیق نظام مند تفکر انتقادی در برنامه های درسی، روش های تدریس و شیوه های ارزشیابی، نقش موثری در ارتقای یادگیری عمیق و تصمیم گیری آموزشی آگاهانه داشته و می تواند به بهبود کارآمدی نظام تعلیم و تربیت منجر شود.

کلیدواژه ها:

تفکر انتقادی ، یادگیری عمیق ، تصمیم گیری آموزشی ، آموزش آگاهانه ، برنامه درسی