بازتعریف مدرسه به عنوان محیط یادگیری پویا در قرن جدید

تحولات شتابان اجتماعی، فناورانه و معرفتی در قرن جدید، کارکردهای سنتی مدرسه را با چالش های جدی مواجه ساخته و ضرورت بازتعریف آن را به عنوان محیطی پویا، تعاملی و یادگیرنده محور برجسته کرده است. هدف این مقاله تبیین مفهوم مدرسه به مثابه محیط یادگیری پویا و تحلیل مولفه ها، الزامات و پیامدهای آن در نظام های آموزشی معاصر است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند مقالات و منابع معتبر علمی انجام شده است. در این راستا، مفاهیم نظری مرتبط با مدرسه نوین، ویژگی های محیط های یادگیری پویا، نقش معلمان، برنامه درسی، فناوری های آموزشی و پیامدهای تربیتی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته اند. یافته های مقاله نشان می دهد که مدرسه پویا با تاکید بر یادگیری فعال، مشارکتی و معنادار، زمینه رشد همه جانبه یادگیرندگان را فراهم می سازد و از طریق انعطاف پذیری در ساختار، محتوا و روش های آموزشی، پاسخگوی نیازهای متنوع دانش آموزان در عصر دانایی محور است. همچنین نتایج حاکی از آن است که بهره گیری آگاهانه از فناوری های آموزشی، بازتعریف نقش معلم به عنوان تسهیل گر یادگیری و طراحی برنامه های درسی انعطاف پذیر، از مهم ترین عوامل تحقق مدرسه به عنوان یک اکوسیستم یادگیری پویا به شمار می روند. در مجموع، مقاله بر این نکته تاکید دارد که بازاندیشی در ماهیت مدرسه، پیش شرط ارتقای کیفیت آموزش و تحقق یادگیری پایدار در قرن جدید است.

کلیدواژه ها:

مدرسه پویا ، محیط یادگیری ، آموزش نوین ، یادگیری فعال ، برنامه درسی انعطاف پذیر