نقش معلم ابتدایی در شکل دهی شخصیت و مهارت های اجتماعی دانش آموزان

دوره ابتدایی به عنوان مرحله بنیادین در فرآیند توسعه شناختی، هیجانی و اجتماعی کودکان، اهمیت ویژه ای در شکل گیری شخصیت و مهارت های اجتماعی آنان دارد. معلمان ابتدایی به عنوان نخستین الگوهای اجتماعی و مربیان مستقیم، نقش محوری در هدایت رشد شخصیتی، ارتقای مهارت های بین فردی و تقویت توانایی های اجتماعی دانش آموزان ایفا می کنند. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی-توصیفی، به بررسی اثرات رفتارهای آموزشی، سبک های تدریس و تعاملات اجتماعی معلم بر پرورش ویژگی های شخصیتی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان می پردازد. داده های این مطالعه از طریق مرور سیستماتیک منابع علمی بین المللی و داخلی از سال های ۱۹۸۰ تا ۲۰۲۵ جمع آوری شده است و به تحلیل نظریه های رشد شخصیت‎ (Erikson, ۱۹۶۳)‎، نظریه های یادگیری اجتماعی‎ (Bandura, ۱۹۸۶)‎، و مدل های توسعه مهارت های اجتماعی‎ (Vygotsky, ۱۹۷۸; Goleman, ۱۹۹۵) ‎پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که معلمانی که از سبک های تدریس مشارکتی، تعاملی و حمایتی بهره می برند، موجب افزایش همدلی، خودتنظیمی، مسئولیت پذیری، و مهارت های ارتباطی دانش آموزان می شوند. همچنین، مدیریت موثر کلاس و ایجاد محیط امن عاطفی، از عوامل کلیدی در ارتقای رفتارهای اجتماعی مثبت و شکل دهی شخصیت کودکان است. این مطالعه تاکید می کند که توانمندسازی معلمان ابتدایی در مهارت های روان شناختی، اجتماعی و اخلاقی، یک ضرورت کلیدی برای ارتقای کیفیت آموزش و تربیت همه جانبه کودکان است‎.‎

کلیدواژه ها:

معلم ابتدایی ، رشد شخصیت ، مهارت های اجتماعی ، سبک تدریس ، تعاملات آموزشی ، توسعه کودکان