طراحی و اشاعه مدل های ترکیبی (هایبرید) برآمده از کنش گری پژوهشی در بافت های محلی

این پژوهش با هدف تبیین فرآیند و مولفه های کلیدی طراحی و اشاعه مدل های ترکیبی (هایبرید) برآمده از کنش گری پژوهشی در بافت های محلی ایران انجام شده است. روش تحقیق مورد استفاده، مطالعه کتابخانه ای و تحلیل محتوای کیفی اسناد و متون معتبر داخلی است. یافته ها نشان می دهد که یک مدل ترکیبی موفق، از مسیر پنج مرحله ای «زمینه یابی و اعتمادسازی»، «شناسایی مشارکتی مسئله و دانش»، «طراحی مشترک مدل»، «اجرای آزمایشی و یادگیری» و در نهایت «نهادسازی و اشاعه» عبور می کند. کنش گری پژوهشی موثر، مستلزم تغییر نقش پژوهشگر به تسهیل گر، ایجاد رابطه مبتنی بر اعتماد و تقارن قدرت با جامعه محلی، و انجام یک فرآیند دیالکتیک برای تلفیق دانش رسمی و بومی است. مهم ترین موانع، ساختار بخشی نگر دستگاه های اجرایی و ضعف مشوق های نهادی است. در نتیجه، موفقیت این مدل ها در گرو عبور از رویکردهای خطی، توجه به بستر خاص هر محل و ایجاد پشتیبانی نهادی پایدار است.واژگان کلیدی: مدل ترکیبی، کنش گری پژوهشی، بافت محلی، تلفیق دانش، توسعه پایدار