پیوند میان کیفیت محیط یادگیری فیزیکی_روانی و رشد اجتماعی و هیجانی

در دهه های اخیر، توجه به تاثیرات محیط یادگیری بر ابعاد مختلف رشد دانش آموزان، به ویژه در دوره ابتدایی، افزایش یافته است. کیفیت فضای فیزیکی مدرسه اعم از نور، رنگ، چیدمان، تهویه، صدا و تجهیزات آموزشی، در تعامل با عوامل روانی-عاطفی نظیر احساس امنیت، حمایت اجتماعی، و تعاملات معنادار با معلمان و همسالان، می تواند بر رشد اجتماعی و هیجانی کودکان تاثیرگذار باشد. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی-انتقادی، به بررسی رابطه میان کیفیت فضای یادگیری فیزیکی–روانی و رشد اجتماعی-هیجانی دانش آموزان دبستانی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که طراحی آگاهانه محیط های یادگیری با تاکید بر آسایش روانی و فیزیکی، موجب تقویت خودتنظیمی هیجانی، افزایش تعاملات مثبت بین فردی، و ارتقای مشارکت اجتماعی در کلاس می شود. این در حالی است که فضاهای یادگیری ناسازگار، ناکارآمد یا بی توجه به نیازهای رشدی کودکان، می تواند زمینه ساز بروز اضطراب، انزوا، پرخاشگری یا افت انگیزشی شود. این پژوهش بر ضرورت بازنگری در طراحی فضاهای آموزشی و اتخاذ رویکردی کل نگر در ارتقای کیفیت روانی-فیزیکی مدرسه به عنوان بستری برای پرورش کودکان اجتماعی و هیجانی تاکید دارد.کلمات کلیدی: فضای یادگیری فیزیکی، عوامل روانی محیط مدرسه، رشد اجتماعی، رشد هیجانی، دانش آموزان دبستانی، تعاملات آموزشی