ادغام ادبیات محلی و گویش های منطقه ای در آموزش زبان فارسی: تجربه میدانی در تقویت هویت فرهنگی دانش آموزان

این پژوهش به بررسی نقش ادغام ادبیات محلی و گویش های منطقه ای در تقویت هویت فرهنگی دانش آموزان در فرآیند آموزش زبان فارسی پرداخته است. مسئله اصلی تحقیق، شکاف میان محتوای کتاب های درسی زبان فارسی و تجربه فرهنگی زنده دانش آموزان است که منجر به کاهش تعلق فرهنگی و انگیزه یادگیری می شود. هدف پژوهش شناسایی راهبردهای عملیاتی برای ادغام موثر ادبیات محلی در آموزش زبان فارسی و تحلیل تاثیر آن بر تقویت هویت فرهنگی دانش آموزان بود. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد کتابخانه ای انجام شد و داده ها از طریق تحلیل محتوای نظام مند منابع معتبر فارسی در بازه زمانی ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۳ گردآوری و تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که ادغام ادبیات محلی در آموزش زبان فارسی تاثیر مثبتی بر تقویت هویت فرهنگی دانش آموزان دارد و با ایجاد پل میان تجربه فرهنگی محلی و محتوای درسی، انگیزه یادگیری زبان را افزایش می دهد. همچنین این رویکرد نه تنها زبان فارسی استاندارد را تضعیف نمی کند، بلکه از طریق مقایسه ساختارهای گویشی با زبان استاندارد، درک عمیق تری از غنای زبانی در دانش آموزان ایجاد می نماید. نتایج پژوهش الگویی کاربردی برای معلمان جهت بهره گیری از ادبیات محلی در کلاس درس ارائه می دهد.واژگان کلیدی: ادبیات محلی، گویش های منطقه ای، هویت فرهنگی، آموزش زبان فارسی، دانش آموزان