بررسی تاثیر سلامت روان بر بهبود فرآیند یاددهی و یادگیری در مدرسه

پژوهش حاضر به بررسی نقش سلامت روان در ارتقای کیفیت آموزش در مدارس می پردازد و نشان می دهد که ایجاد محیط آموزشی سالم مستلزم توجه هم زمان به ابعاد فردی، سازمانی، آموزشی و محیطی است. یافته ها بیانگر آن است که شاخص هایی مانند کیفیت محیط فیزیکی، فرهنگ سازمانی حمایتی، سیاست های مدیریتی مشارکتی، تعادل در محتوای درسی، برنامه های فوق برنامه هدفمند و دسترسی به خدمات مشاوره ای، به طور مستقیم بر انگیزه، مشارکت و رضایت معلمان و دانش آموزان تاثیرگذارند. همچنین ارتباط سازنده مدرسه و خانواده، آموزش مهارت های زندگی و توجه به گروه های آسیب پذیر از جمله اقداماتی است که می تواند فضای روانی مثبت و پایداری را ایجاد کند. این مطالعه همچنین اهمیت رویکرد پیشگیرانه را برجسته می کند؛ به گونه ای که شناسایی زودهنگام مشکلات روانی، مداخله به موقع و استفاده سنجیده از فناوری آموزشی، از تشدید بحران ها جلوگیری کرده و اعتماد جامعه مدرسه را افزایش می دهد. نتیجه نهایی تاکید دارد که سلامت روان و کیفیت آموزش رابطه ای دوسویه و تقویتی دارند و هرگونه بهبود پایدار در یکی، متکی به ارتقای دیگری است. مدارس باید هم زمان بر رشد علمی و روانی-اجتماعی تمرکز کرده تا محیطی امن، پویا و الهام بخش برای پرورش نسل های آینده فراهم شود. روش تحقیق این پژوهش به صورت توصیفی-کیفی و بر اساس مطالعه کتابخانه ای انجام شده است. داده ها از طریق بررسی منابع علمی، مقالات پژوهشی و گزارش های معتبر پنج سال اخیر مرتبط با موضوع گردآوری شده و تحلیل داده ها به روش تحلیل محتوای کیفی صورت پذیرفته است. جامعه تحقیق شامل مطالعات منتشرشده مرتبط در حوزه آموزش و سلامت روان مدرسه ای بوده و نمونه گیری به شکل هدفمند، بر مبنای ارتباط مستقیم با موضوع و اعتبار علمی منابع انجام گرفته است. رویکرد تحلیلی پژوهش بر استخراج مفاهیم کلیدی و ارائه چارچوبی یکپارچه برای راهکارهای ارتقای سلامت روان در مدارس متمرکز بوده است.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، معلم ، دانش آموز ، سلامت روان ، کیفیت ، فعالیت های آموزشی