مدلیابی رابطه سازگاری اجتماعی با معنویت در میان دانش آموزان مقطع متوسطه شهر شاهرود

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سازگاری اجتماعی با معنویت در میان دانش آموزان مقطع متوسطه شهر شاهرود انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی است که به شیوه پیمایشی و با استفاده از پرسشنامه انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه شهر شاهرود بود که بر اساس جدول مورگان، ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند.برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سازگاری اجتماعی بوسک و همکاران (۱۹۹۷) و پرسشنامه سنجش معنویت هال و ادواردز (۱۹۸۶) استفاده شد. پرسشنامه سازگاری اجتماعی شامل ۲۰ سوال و دو بعد کیفیت فعالیت ها و کیفیت روابط است. پایایی این ابزار در پژوهش حاضر با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ ۹۲/۰ به دست آمد که نشان دهنده پایایی مطلوب آن است. پرسشنامه سنجش معنویت نیز دارای ۴۷ گویه و شش زیرمقیاس آگاهی، پذیرش واقعی، ناامیدی، بزرگنمایی، بی ثباتی و مدیریت برداشت می باشد. ضرایب پایایی گزارش شده برای زیرمقیاس های این پرسشنامه توسط هال و ادواردز بیانگر پایایی مناسب و روایی سازه مطلوب آن است.داده های پژوهش با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که بین سازگاری اجتماعی و معنویت رابطه معناداری وجود دارد؛ به گونه ای که سطوح بالاتر معنویت با بهبود کیفیت فعالیت ها و روابط اجتماعی دانش آموزان همراه است. یافته های این پژوهش بر اهمیت توجه به مولفه های معنوی در برنامه های آموزشی و تربیتی به منظور ارتقای سازگاری اجتماعی دانش آموزان تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

سازگاری اجتماعی ، معنویت ، دانش آموزان ، کیفیت فعالیت ها ، کیفیت روابط