کلاس پر سروصدا؛ نشانه ی پویایی یا بی نظمی

کلاس درس به عنوان یکی از مهم ترین بسترهای تحقق اهداف آموزشی و تربیتی، همواره محل بروز انواع کنش ها و واکنش های رفتاری، شناختی و اجتماعی دانش آموزان بوده است. در این میان، پدیده ی سروصدا در کلاس درس یکی از چالش برانگیزترین مسائل در حوزه ی مدیریت آموزشی و روان شناسی تربیتی محسوب می شود. برداشت های سنتی از آموزش، غالبا کلاس مطلوب را کلاسی آرام، ساکت و عاری از هرگونه همهمه و گفت وگو می دانند؛ در حالی که رویکردهای نوین آموزشی، بر تعامل، مشارکت فعال، گفت وگوی آموزشی و یادگیری اجتماعی تاکید دارند؛ عناصری که به طور طبیعی با افزایش سطح صدای کلاس همراه اند. از این رو، پرسش اساسی این پژوهش آن است که آیا کلاس پر سروصدا الزاما نشانه ی بی نظمی و ضعف مدیریت کلاس است، یا می توان آن را نشانه ای از پویایی، مشارکت و یادگیری فعال تلقی کرد. مقاله ی حاضر با رویکردی تحلیلی–توصیفی و با استفاده از روش بلاک بندی (Block Method)، به بررسی مفهوم سروصدا در کلاس درس از منظر نظریه های یادگیری، روان شناسی تربیتی و مدیریت کلاس می پردازد. در این پژوهش، ابتدا مفاهیم نظم، بی نظمی و پویایی آموزشی تبیین شده و سپس تفاوت میان سروصدای سازنده و سروصدای مخرب مورد تحلیل قرار می گیرد. همچنین نقش معلم، ویژگی های رشدی دانش آموزان، سبک های تدریس و بافت فرهنگی–اجتماعی مدرسه در شکل گیری کلاس های پر سروصدا بررسی می شود. نتایج نشان می دهد که تفسیر سروصدا بدون توجه به اهداف آموزشی، نوع فعالیت های کلاسی و شیوه ی مدیریت کلاس، می تواند منجر به قضاوت های نادرست شود. در پایان، مقاله ضمن نقد نگاه مطلق گرایانه به سکوت در کلاس درس، راهکارهایی برای ایجاد تعادل میان نظم سازنده و پویایی آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلاس درس ، سروصدا ، پویایی آموزشی ، بی نظمی ، مدیریت کلاس ، یادگیری فعال ، روان شناسی تربیتی