نقش رابطه عاطفی معلم و دانش آموز در پیشرفت تحصیلی و سلامت روان

رابطه عاطفی میان معلم و دانش آموز یکی از بنیادی ترین مولفه های فرایند آموزش و یادگیری به شمار می رود که تاثیرات عمیق و چندبعدی بر رشد شناختی، هیجانی و اجتماعی دانش آموزان دارد. در سال های اخیر، توجه پژوهشگران حوزه روان شناسی تربیتی از تمرکز صرف بر روش های تدریس و محتوای آموزشی به کیفیت تعاملات انسانی در کلاس درس معطوف شده است. این تغییر رویکرد نشان می دهد که یادگیری صرفا یک فرایند شناختی نیست، بلکه به شدت تحت تاثیر عوامل هیجانی و عاطفی قرار دارد. رابطه عاطفی مثبت معلم و دانش آموز می تواند احساس امنیت روانی، تعلق به مدرسه، انگیزش تحصیلی و اعتمادبه نفس دانش آموزان را تقویت کند و در مقابل، روابط سرد، تحقیرآمیز یا مبتنی بر تنش می تواند زمینه ساز افت تحصیلی، اضطراب، کناره گیری اجتماعی و مشکلات رفتاری شود. این مقاله با رویکردی تحلیلی توصیفی، به بررسی نقش رابطه عاطفی معلم و دانش آموز در پیشرفت تحصیلی و سلامت روان می پردازد و با تکیه بر یافته های پژوهش های داخلی و خارجی، ابعاد مختلف این رابطه، سازوکارهای اثرگذاری آن و پیامدهای آموزشی و روان شناختی آن را واکاوی می کند. در نهایت، تلاش می شود راهکارهایی کاربردی برای بهبود کیفیت روابط عاطفی در کلاس درس ارائه شود.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها:رابطه عاطفی معلم و دانش آموز ، پیشرفت تحصیلی ، سلامت روان ، روان شناسی تربیتی ، تعامل آموزشی