سکوت در کلاس؛ ابزار آموزشی فراموش شده آموزش

سکوت در کلاس درس، اغلب به عنوان نشانه ای از بی تحرکی، انفعال یا ضعف در فرایند یاددهی–یادگیری تلقی می شود. در بسیاری از کلاس های درس، به ویژه در نظام های آموزشی سنتی و نمره محور، سکوت با مفاهیمی چون بی علاقگی، عدم مشارکت یا حتی ناتوانی دانش آموز پیوند خورده است. این در حالی است که پژوهش های تربیتی و روان شناختی نشان می دهند سکوت می تواند به عنوان ابزاری آموزشی، نقشی اساسی در تعمیق یادگیری، تنظیم هیجانات، افزایش تمرکز و رشد تفکر انتقادی ایفا کند. هدف این مقاله، بازخوانی مفهوم سکوت در کلاس درس و بررسی ظرفیت های آموزشی و تربیتی آن در بستر نظام آموزش وپرورش ایران است. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی–توصیفی، ابتدا به تعریف سکوت و جایگاه آن در نظریه های یادگیری می پردازد، سپس کارکردهای مثبت و منفی سکوت در کلاس درس را بررسی می کند و در ادامه، موانع استفاده آگاهانه از سکوت در مدارس ایران را مورد نقد قرار می دهد. در پایان، نقش معلم آگاه در بهره گیری هدفمند از سکوت و ارائه راهکارهای عملی برای استفاده آموزشی از این ابزار فراموش شده، تبیین می شود. نتایج این مقاله نشان می دهد که سکوت، در صورت مدیریت صحیح، می تواند به یکی از موثرترین ابزارهای تربیتی در کلاس درس تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

سکوت در کلاس ، یادگیری معنادار ، مدیریت کلاس ، نقش معلم ، آموزش وپرورش ایران