مدیریت مناسبت های مذهبی و فرهنگی و تاثیر آن بر همبستگی اجتماعی شهری

مناسبت های مذهبی و فرهنگی از مهم ترین عرصه های کنش جمعی در شهرها محسوب می شوند که نحوه حکمرانی و مدیریت آن ها می تواند تاثیر مستقیمی بر کیفیت همبستگی اجتماعی شهری داشته باشد. در ساختار مدیریت شهری ایران، شهرداری ها به عنوان نهادهای محوری حکمرانی محلی، نقش تعیین کننده ای در برنامه ریزی، سازماندهی و هدایت این مناسبت ها ایفا می کنند. هدف این مقاله تبیین نقش الگوهای حکمرانی شهری در مدیریت مناسبت های مذهبی و فرهنگی و بررسی تاثیر آن بر ارتقای همبستگی اجتماعی در فضاهای شهری است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–کاربردی و با استفاده از مطالعات اسنادی، تحلیل سیاست های شهری و بررسی تجارب اجرایی مدیریت شهری، ابعاد نهادی، مدیریتی و اجتماعی این فرآیند را مورد ارزیابی قرار می دهد. نتایج نشان می دهد گذار از الگوی مدیریت متمرکز و بخشی به سوی حکمرانی مشارکتی، شبکه ای و بین بخشی، زمینه ساز افزایش اعتماد عمومی، تقویت سرمایه اجتماعی و ارتقای تعامل میان شهروندان و نهادهای شهری می شود. در مقابل، ضعف هماهنگی نهادی، نگاه صرفا اجرایی–کنترلی و نادیده گرفتن تنوع اجتماعی، می تواند به کاهش کارآمدی مدیریت مناسبت ها و تضعیف همبستگی اجتماعی منجر شود. مقاله نتیجه می گیرد که نهادینه سازی رویکرد حکمرانی خوب شهری در مدیریت مناسبت های مذهبی و فرهنگی، می تواند به عنوان ابزاری موثر برای بهبود عملکرد شهرداری ها، ارتقای رضایت شهروندان و تقویت پایداری اجتماعی شهرها مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی شهری ، مدیریت شهری ، مناسبت های مذهبی و فرهنگی ، همبستگی اجتماعی ، سرمایه اجتماعی ، شهرداری