دانش آموزان شیشه ای: بررسی علل کاهش تاب آوری روانی در نسل جدید و راهکارهای معلم

در دهه اخیر، نظام های آموزشی با پدیده ای نگران کننده مواجه شده اند که جامعه شناسان و روان شناسان تربیتی از آن با عنوان «نسل شیشه ای» یاد می کنند. این اصطلاح استعاره ای از دانش آموزانی است که اگرچه ظاهری شفاف، آگاه و اجتماعی دارند، اما در برابر کوچک ترین ضربات عاطفی، ناکامی های تحصیلی و فشارهای اجتماعی، به شدت شکننده بوده و به سرعت فرومی ریزند. کاهش «تاب آوری روانی» در این نسل، زنگ خطری جدی برای آینده سلامت روان جامعه است. این مقاله با رویکردی بین رشته ای، به واکاوی ریشه های این پدیده در سبک های والدگری مدرن (والدین برف روب)، تاثیرات مخرب زیست بوم دیجیتال و اقتصاد توجه، حذف بازی های ریسک پذیر و تغییرات ساختاری در نظام آموزشی می پردازد. در ادامه، با عبور از تحلیل علت شناختی، نقش معلم به عنوان «معمار تاب آوری» برجسته شده و راهکارهای عملی برای گذار از «تربیت گلخانه ای» به «تربیت مبتنی بر سرسختی» در بستر کلاس درس ارائه می گردد. هدف نهایی، تبیین چگونگی بازگرداندن عاملیت و قدرت مواجهه با رنج به دانش آموزان در عصر اضطراب است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: تاب آوری روانی ، نسل شیشه ای ، سبک های والدگری ، والدین برف روب ، تربیت رسانه ای ، اضطراب تحصیلی ، پداگوژی سرسختی ، سلامت روان دانش آموز.