بررسی تاثیر راهبری آموزشی و تربیتی بر بهبود تعاملات تربیتی و مشارکت فعال دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر راهبری آموزشی و تربیتی بر بهبود تعاملات تربیتی و مشارکت فعال دانش آموزان انجام شده است. در نظام های آموزشی نوین، راهبری آموزشی و تربیتی به عنوان یکی از ارکان اساسی موفقیت تلقی می شود. این رویکرد، فراتر از مدیریت صرف، بر توسعه شایستگی های حرفه ای معلمان، ایجاد محیطی پویا و حمایتی برای یادگیری، و تقویت روابط مثبت میان دانش آموزان، معلمان و اولیاء تمرکز دارد. تعاملات تربیتی سالم و سازنده، زمینه ساز ایجاد حس تعلق، امنیت روانی و انگیزه درونی برای مشارکت فعال دانش آموزان است. مشارکت فعال دانش آموزان نه تنها در فرآیند یاددهی-یادگیری، بلکه در فعالیت های فوق برنامه، تصمیم گیری های مرتبط با مدرسه و حتی در حل مسائل اجتماعی مرتبط با محیط آموزشی نقش حیاتی ایفا می کند. مطالعه حاضر به دنبال تبیین رابطه علی و معلولی میان مولفه های راهبری آموزشی و تربیتی (مانند: حمایت از معلمان، فراهم آوری منابع آموزشی، ایجاد فرهنگ سازمانی مثبت، و تسهیل ارتباطات) و پیامدهای آن در بهبود تعاملات تربیتی (مانند: افزایش گفت وگو، همدلی، احترام متقابل) و ارتقاء مشارکت فعال دانش آموزان (مانند: حضور منظم، تلاش برای یادگیری، شرکت در فعالیت های گروهی، ابراز عقیده) است. در این راستا، ابتدا به تبیین مبانی نظری و پیشینه پژوهش های مرتبط پرداخته شده و سپس با طرح مسئله، بیان اهمیت و ضرورت موضوع، مشکلات موجود، راهکارها و پیشنهادها، چالش ها و موانع اجرایی، و در نهایت با ارائه نتیجه گیری، درک عمیق تری از این پدیده پیچیده ارائه خواهد شد. یافته های این تحقیق می تواند مبنایی برای سیاست گذاری ها و برنامه ریزی های موثر در راستای ارتقاء کیفیت آموزش و پرورش و تحقق اهداف تربیتی در مدارس کشور باشد.

کلیدواژه ها:

راهبری آموزشی ، راهبری تربیتی ، تعاملات تربیتی ، مشارکت دانش آموزان ، بهبود آموزشی