بررسی روش های فعال تدریس زبان عربی و تاثیر آن بر انگیزه یادگیری دانش آموزان متوسطه

این پژوهش با هدف بررسی و تحلیل تاثیر به کارگیری روش های فعال تدریس بر ارتقاء انگیزه یادگیری دانش آموزان در درس زبان عربی دوره متوسطه انجام شده است. در نظام آموزشی کنونی، آموزش زبان عربی غالبا با چالش هایی نظیر عدم مشارکت فعال دانش آموزان، یادگیری منفعلانه و افت انگیزه همراه است. این تحقیق با رویکردی توصیفی-تحلیلی، ابتدا مبانی نظری یادگیری فعال، انگیزش تحصیلی و جایگاه زبان عربی در برنامه درسی ایران را تبیین می کند. سپس، روش های فعال مختلف نظیر بحث گروهی، بازی های زبانی، نقش آپردازی، و آموزش مبتنی بر مسئله (PBL) به عنوان راهکارهای نوین تدریس مورد بررسی قرار می گیرند. تمرکز اصلی بر این مسئله است که چگونه این رویکردها می توانند از حالت “شنونده بودن” دانش آموز به “کنشگر بودن” در فرآیند یادگیری تبدیل شود و در نتیجه، انگیزه درونی و بیرونی آنان را برای فراگیری این درس تقویت نماید. تحلیل ها نشان می دهند که روش های فعال، با فراهم آوردن فرصت های تعامل، حل مسئله واقعی، و افزایش حس خودکارآمدی، به طور معناداری بر مولفه های انگیزشی (شامل خودتعیین گری، علاقه به محتوا، و انتظارات از موفقیت) تاثیر مثبت می گذارند. در بخش پایانی، چالش های اجرایی در محیط های کلاس درس سنتی و راهکارهای عملی برای غلبه بر آن ها ارائه شده است تا دبیران بتوانند با اجرای موثر این روش ها، محیط یادگیری پویاتری برای زبان عربی فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

روش های فعال تدریس ، انگیزه یادگیری ، زبان عربی ، آموزش متوسطه ، مشارکت دانش آموز ، یادگیری تعاملی