نقش روش های نوین تدریس در تقویت تفکر خلاق دانش آموزان متوسطه دوم

این پژوهش به بررسی نقش روش های نوین تدریس در تقویت تفکر خلاق دانش آموزان دوره متوسطه دوم می پردازد. در دنیای کنونی که سرعت تحولات و پیچیدگی مسائل رو به افزایش است، توانایی تفکر خلاق به عنوان یک سرمایه حیاتی برای مواجهه با چالش ها و نوآوری شناخته می شود. متاسفانه، نظام های آموزشی ما اغلب بر روش های سنتی و حافظه محور تمرکز دارند که منجر به کاهش انگیزه و توانایی خلاقیت در دانش آموزان می گردد. هدف این مطالعه، تحلیل تاثیر روش های تدریس فعال و مشارکتی بر مولفه های تفکر خلاق مانند سیالی، انعطاف پذیری، ابتکار و بسط ایده ها است. روش تحقیق حاضر، تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی اسناد و پژوهش های پیشین است. نتایج کلی نشان می دهد که به کارگیری روش هایی چون یادگیری مشارکتی، حل مسئله، پروژه محور و بارش فکری، به طور چشمگیری موجب ارتقاء سطوح مختلف تفکر خلاق در دانش آموزان متوسطه دوم می شود. این امر مستلزم تغییر نگرش، توانمندسازی معلمان و بازنگری در برنامه های درسی و شیوه های ارزشیابی است. پیشنهادهای کاربردی این پژوهش شامل بازنگری در نظام آموزش معلم، ایجاد فضاهای یادگیری منعطف و تشویق نوآوری در مدارس خواهد بود.

کلیدواژه ها:

آموزگار ابتدایی ، پرورش شخصیت ، مهارت های اجتماعی ، دانش آموزان ، دوران کودکی ، آموزش و پرورش ، نقش آموزگار