تاثیر روش های تدریس فعال آموزگار بر یادگیری دانش آموزان سوم ابتدایی

این مقاله به بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر فرآیند یادگیری دانش آموزان پایه سوم ابتدایی می پردازد. در نظام های آموزشی نوین، رویکردهای سنتی مبتنی بر معلم محوری کارایی خود را از دست داده اند و ضرورت توجه به رویکردهای دانش آموزمحور و فعال بیش از پیش احساس می شود. هدف این پژوهش، تحلیل مبانی نظری و کاربردی روش های تدریس فعال و سنجش میزان اثربخشی آن ها بر ابعاد مختلف یادگیری (شناختی، عاطفی و مهارتی) در دوره ابتدایی، به ویژه پایه سوم است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی انواع روش های تدریس فعال نظیر بازی آموزشی، حل مسئله، بحث گروهی و یادگیری مشارکتی پرداخته و نقش حیاتی معلم در تسهیل این فرآیند را تبیین می کند. نتایج نشان می دهد که به کارگیری مستمر و منسجم روش های تدریس فعال، منجر به افزایش معنادار انگیزه، تعمیق یادگیری، بهبود مهارت های اجتماعی و پرورش تفکر انتقادی در دانش آموزان می شود. چالش های اجرایی نظیر کمبود منابع و نیاز به آموزش مستمر معلمان شناسایی شده و راهکارهایی برای بهبود اجرای این روش ها ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، یادگیری ، دانش آموزان