کاربرد روش های نوین تدریس در آموزش جغرافیا و تاثیر آن بر یادگیری مفهومی دانش آموزان

تحول در نظام های آموزشی معاصر، ضرورت بازنگری در شیوه های تدریس دروس مفهومی از جمله جغرافیا را بیش از پیش آشکار ساخته است. مقاله حاضر با تمرکز بر کاربرد روش های نوین تدریس در آموزش جغرافیا، به بررسی میزان و چگونگی تاثیر این روش ها بر یادگیری مفهومی دانش آموزان می پردازد. هدف اصلی پژوهش، تبیین نقش رویکردهای نوین آموزشی نظیر یادگیری مبتنی بر مسئله، یادگیری مشارکتی، آموزش مبتنی بر پروژه و بهره گیری از فناوری های آموزشی در ارتقای درک عمیق مفاهیم جغرافیایی است. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند مقالات معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. در این راستا، یافته های پژوهش های پیشین تحلیل و مقایسه شده و مولفه های اثرگذار بر یادگیری مفهومی در آموزش جغرافیا شناسایی گردیده است. نتایج نشان می دهد که استفاده هدفمند از روش های نوین تدریس، ضمن افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، موجب تقویت تفکر تحلیلی، درک روابط فضایی، پیوند مفاهیم انسانی و محیطی و انتقال آموخته ها به موقعیت های واقعی می شود. همچنین این روش ها با کاهش یادگیری سطحی و حافظه محور، زمینه ساز یادگیری پایدار و معنادار در درس جغرافیا هستند. بر اساس نتایج، توجه به توانمندسازی معلمان، طراحی فعالیت های یادگیری متنوع و تلفیق فناوری های نوین آموزشی، نقش کلیدی در تحقق یادگیری مفهومی ایفا می کند و می تواند به بهبود کیفیت آموزش جغرافیا در سطوح مختلف تحصیلی منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش جغرافیا ، روش های نوین تدریس ، یادگیری مفهومی ، دانش آموزان ، فناوری های آموزشی