تاثیر آموزش مهارت خودکنترلی بر کاهش رفتارهای ناسازگار در دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های خودکنترلی بر کاهش رفتارهای ناسازگار در دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. رفتارهای ناسازگار در محیط های آموزشی، موانع جدی در مسیر یادگیری موثر و تعاملات اجتماعی سالم ایجاد می کنند. این مطالعه با رویکردی مبتنی بر یادگیری اجتماعی-هیجانی، بر اهمیت توانمندسازی دانش آموزان برای مدیریت تکانه ها، تنظیم هیجانات و تصمیم گیری های آگاهانه تاکید دارد. در این تحقیق، مداخله ای آموزشی مبتنی بر مولفه های کلیدی خودکنترلی (مانند تاخیر در ارضا، تفکر پیش از عمل، و ارزیابی پیامدها) بر روی گروه نمونه ای از دانش آموزان منتخب اجرا شد. نتایج تحلیل های آماری نشان داد که آموزش ساختاریافته مهارت خودکنترلی منجر به کاهش معناداری در بروز رفتارهایی نظیر پرخاشگری کلامی و فیزیکی، بی نظمی در کلاس و نافرمانی از دستورات می شود. این یافته ها نشان دهنده اثربخشی رویکردهای شناختی-رفتاری در ارتقاء سازگاری دانش آموزان ابتدایی و پیشنهاددهنده لزوم ادغام آموزش های مهارت های زندگی در برنامه درسی رسمی است.

کلیدواژه ها:

خودکنترلی ، رفتار ناسازگار ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری اجتماعی-هیجانی ، تنظیم هیجانی