مدل توسعه توانایی خودارزیابی معلمان در پایش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

خودارزیابی معلمان به عنوان یکی از ابزارهای کلیدی در فرآیند آموزش، نقش مهمی در پایش پیشرفت دانش آموزان و ارتقای کیفیت تدریس دارد. این توانایی به معلمان کمک می کند تا نقاط قوت و ضعف خود را شناسایی کنند، روش های تدریس خود را اصلاح نمایند و با تصمیم گیری مبتنی بر داده ها، عملکرد آموزشی دانش آموزان را بهبود بخشند. هدف این پژوهش، ارائه مدلی برای توسعه توانایی خودارزیابی معلمان در پایش پیشرفت دانش آموزان و بررسی مولفه ها، مزایا، چالش ها و راهکارهای مرتبط با این موضوع است. رویکرد کلی این تحقیق تحلیلی-مروری بوده و با استفاده از تحلیل منابع علمی و شواهد موجود، ابعاد مختلف این موضوع بررسی شده است. یافته های پژوهش نشان داد که خودارزیابی می تواند به ارتقای کیفیت تدریس، تقویت توانمندی تصمیم گیری آموزشی معلمان، افزایش خودآگاهی حرفه ای و ایجاد چرخه ای مداوم از بهبود عملکرد آموزشی منجر شود. با این حال، محدودیت هایی مانند نبود آموزش کافی، کمبود زمان، نبود ابزارهای استاندارد، مقاومت فرهنگی و مشکلات مرتبط با تحلیل داده ها مانع اجرای موثر این فرآیند هستند. از سوی دیگر، راهکارهایی نظیر طراحی دوره های آموزشی تخصصی، استفاده از فناوری های آموزشی، تدوین چارچوب های استاندارد، ایجاد مشوق های حرفه ای و ترویج فرهنگ یادگیری مادام العمر در مدارس می توانند به رفع این چالش ها کمک کنند. در نتیجه، مدل پیشنهادی توسعه توانایی خودارزیابی معلمان می تواند به عنوان ابزاری موثر در ارتقای کیفیت آموزش، بهبود یادگیری دانش آموزان و پیشرفت حرفه ای معلمان عمل کند. اجرای این مدل نیازمند حمایت ساختاری از سوی سیاست گذاران آموزشی و تلاش برای بومی سازی آن در شرایط مختلف است.

کلیدواژه ها:

خودارزیابی معلمان ، پایش پیشرفت دانش آموزان ، کیفیت تدریس ، چالش های آموزشی ، یادگیری مادام العمر