مقایسه تاثیر روش تدریس مبتنی بر بازی های آموزشی و روش تدریس مسئله محور سنتی بر کاهش اضطراب یادگیری، خودکارآمدی تحصیلی و مشارکت کلاسی

پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر روش تدریس مبتنی بر بازی های آموزشی و روش تدریس مسئله محور سنتی بر کاهش اضطراب یادگیری، خودکارآمدی تحصیلی و مشارکت کلاسی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر کرمانشاه انجام شد. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان متوسطه دوم مدارس شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از این میان، ۹۰ دانش آموز (۴۵ دختر و ۴۵ پسر) با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه اول به مدت ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش روش تدریس مبتنی بر بازی های آموزشی قرار گرفت، در حالی که گروه دوم تحت آموزش روش تدریس مسئله محور سنتی قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب یادگیری رضایی و همکاران (۱۳۹۶)، پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی شفیعی و همکاران (۱۳۹۷) و پرسشنامه مشارکت کلاسی کریمی (۱۳۹۸) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و آزمون t مستقل تحلیل شدند. نتایج نشان داد روش تدریس مبتنی بر بازی های آموزشی باعث کاهش معنی دار اضطراب یادگیری دانش آموزان نسبت به گروه مسئله محور سنتی شده است (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸) و همچنین افزایش معنی دار خودکارآمدی تحصیلی مشاهده شد (p<۰.۰۱, β=۰.۴۲) هر دو گروه در این زمینه افزایش داشتند ولی تفاوت گروه ها معنادار نبود. همچنین مشارکت کلاسی در گروه بازی های آموزشی نسبت به گروه مسئله محور سنتی افزایش معنی دار یافته است (p<۰.۰۱, β=۰.۵۱). و نشان می دهد روش های آموزشی فعال و تعاملی به ویژه بازی های آموزشی می توانند به عنوان راهکارهای موثر برای کاهش اضطراب یادگیری، ارتقای خودکارآمدی تحصیلی و افزایش مشارکت کلاسی دانش آموزان متوسطه دوم در مناطق مشابه کرمانشاه مورد استفاده قرار گیرند و محیط یادگیری جذاب و تعاملی فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

روش تدریس مبتنی بر بازی های آموزشی ، روش تدریس مسئله محور سنتی ، اضطراب یادگیری ، خودکارآمدی تحصیلی ، مشارکت کلاسی