نقش تعامل معلم و دانش آموز در کاهش اضطراب تحصیلی

اضطراب تحصیلی یکی از شایع ترین مشکلات روان شناختی در میان دانش آموزان در مقاطع مختلف تحصیلی است که می تواند پیامدهای منفی گسترده ای بر عملکرد تحصیلی، سلامت روان، انگیزش یادگیری و سازگاری اجتماعی آنان داشته باشد. پژوهش های متعدد نشان می دهند که عوامل مختلفی از جمله انتظارات تحصیلی، شیوه های ارزشیابی، فشارهای خانوادگی و ویژگی های فردی در بروز اضطراب تحصیلی نقش دارند. در این میان، تعامل معلم و دانش آموز به عنوان یکی از مهم ترین مولفه های محیط آموزشی، نقش تعیین کننده ای در کاهش یا تشدید اضطراب تحصیلی ایفا می کند. تعامل مثبت، حمایتگرانه و مبتنی بر احترام متقابل می تواند احساس امنیت روانی، خودکارآمدی و انگیزش تحصیلی دانش آموزان را افزایش داده و از شدت اضطراب آنان بکاهد. هدف این مقاله بررسی نقش تعامل معلم و دانش آموز در کاهش اضطراب تحصیلی و تبیین ابعاد مختلف این تعامل بر اساس دیدگاه های نظری و پژوهش های پیشین است. نتایج این مطالعه نشان می دهد که بهبود کیفیت ارتباط معلم با دانش آموزان، به کارگیری سبک های تدریس حمایتی و توجه به نیازهای عاطفی فراگیران می تواند به طور معناداری سطح اضطراب تحصیلی را کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم و دانش آموز ، اضطراب تحصیلی ، محیط آموزشی ، سلامت روان ، انگیزش تحصیلی