رابطه تدریس با روش حل مسئله در کلاس درس بر رشد تفکر فعال دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین تدریس با روش حل مسئله و رشد تفکر فعال دانش آموزان دوره ابتدایی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–تحلیل همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی شهر قیدار در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ می باشد که نمونه ای به حجم ۱۱۰ نفر با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تدریس با روش حل مسئله و پرسشنامه تفکر فعال دانش آموزان بود که روایی و پایایی آن ها تایید شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد بین میزان استفاده معلمان از روش تدریس حل مسئله و سطح تفکر فعال دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p<۰.۰۱). نتایج حاکی از آن است که به کارگیری روش حل مسئله می تواند به عنوان راهبردی موثر در ارتقای تفکر فعال و یادگیری عمیق دانش آموزان دوره ابتدایی مورد توجه برنامه ریزان و معلمان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روش حل مسئله ، تفکر فعال ، تدریس فعال ، دانش آموزان ابتدایی