تدریس ایفای نقش به عنوان ابزار تقویت مهارت های اجتماعی و ارتباطی دانش آموزان

تدریس ایفای نقش (Role-Playing) به عنوان یکی از روش های نوین آموزشی، ابزاری موثر برای تقویت مهارت های اجتماعی و ارتباطی دانش آموزان است. این روش با شبیه سازی موقعیت های واقعی و فراهم کردن فضای تعامل، دانش آموزان را قادر می سازد تا مهارت هایی مانند اعتماد به نفس، همدلی، گوش دادن فعال و خلاقیت را در محیطی تجربی و امن تمرین کنند. هدف اصلی این پژوهش، بررسی ارتباط میان استفاده از روش ایفای نقش و توسعه مهارت های اجتماعی و ارتباطی دانش آموزان، به ویژه در محیط های آموزشی است. این مطالعه با رویکرد تحلیلی-مروری، به تحلیل مولفه های کلیدی روش ایفای نقش، مزایا و فرصت های پیش رو، چالش ها و محدودیت های موجود و راهکارهای پیشنهادی برای رفع این چالش ها پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که ایفای نقش می تواند اعتماد به نفس دانش آموزان را افزایش داده، مهارت حل مسئله و کار گروهی را تقویت کند و زمینه ساز توسعه فرهنگ مشارکت و مسئولیت پذیری شود. با این حال، چالش هایی مانند مقاومت برخی معلمان در پذیرش روش های نوین، کمبود زمان در برنامه های درسی و تفاوت های فردی دانش آموزان در مشارکت، از موانع اصلی اجرای موفق این روش هستند. برای غلبه بر این چالش ها، آموزش معلمان، تدوین دستورالعمل های ساده، ترکیب فناوری های آموزشی با ایفای نقش و استفاده از روش های نوین ارزیابی پیشنهاد شده است. پیامدهای کاربردی این پژوهش شامل توصیه به مدیران و سیاست گذاران آموزشی برای حمایت ساختاری از روش ایفای نقش و پیشنهاد مسیرهای پژوهشی آینده برای بررسی اثرات طولی و مقایسه ای این روش با دیگر روش های فعال آموزشی است. این پژوهش نشان می دهد که ایفای نقش می تواند به عنوان ابزاری اثربخش در آموزش و پرورش مدرن مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تدریس ایفای نقش ، مهارت های اجتماعی ، مهارت های ارتباطی ، آموزش تجربی ، روش های فعال آموزشی