نقش معلمان و مدیرها و معاونان در پرورش روحیه نماز خوانی در دانش آموزان

نماز به معنای سجده کردن و تعظیم کردن است که از مقوله ی جزء به کل محسوب می شود و ترجمه ای است آزاد از واژه ی «صلوه» . نماز توجه باطن، ملازمت در حضور، اقبال به سوی حق و اعراض از ما سوی الله است. نماز راز با بی نیاز، اوج تجلی عاشقانه بین عاشق و معشوق و نیایش دردمندانه ی بنده ای است که در الفاظی فشرده در پیشگاه معشوقی او بیان می دارد و عبادت که روح نماز است در حقیقت اظهار ذلت و خاکساری در پیشگاه حق است.مفهوم نماز تنها یک عمل عبادی معمولی نیست، بلکه یک مرحله از مراحل سیر و سلوک عرفانی است و جایگاه ویژه ای در شعر عرفانی به خود اختصاص داده است.یکی از پایدارترین و قدیمی ترین تجلیات روح آدمی و یکی از اصیل ترین ابعاد وجود، حس نیایش است. نیایش یک حالت دریافتنی ولی وصف ناپذیر، یک لحظه ی ناب و بی دغدغه در محضر حق است و چنین به نظر می رسد که نیایش اصولا کشش روح است به سوی کانون غیر مادی جهان.دعا و نیایش گستره ی وسیع، تعاریف متعدد و متفاوتی را در بر می گیرد؛ چنان که علامه جعفری «آن حالت روحی که میان انسان و معبودش رابطه ی انس ایجاد نموده است و او را در جاذبه ی ربوبی قرار می دهد نیایش می نامد.» ( باقریان موحد، ۱۳۸۷: ۷۵) و در منظر شخصیت فرهیخته ای چون عبدالکریم سروش «دعا فقط صحنه ی خواندن نیست که عرصه ی شناختن او هم هست، مونولوگ نیست، دیالوگ هم هست، سخن گفتن دو سویه است.» (همان: ۱۲۵)

کلیدواژه ها:

معلمان ، مذهب ، سواد ، پیشرفت