نقش نظام های بازخورد مستمر در تقویت یادگیری عمیق و پایدار دانش آموزان

در نظام های آموزشی سنتی، ارزشیابی غالبا به عنوان نقطه ی پایانی فرآیند یادگیری تلقی می شود؛ اما در رویکردهای نوین پداگوژیک، بازخورد به عنوان قلب تپنده ی آموزش و محرک اصلی یادگیری عمیق و پایدار شناخته می شود. این مقاله به واکاوی نقش و جایگاه نظام های بازخورد مستمر و تکوینی در فرآیند یاددهی-یادگیری می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، تبیین این موضوع است که چگونه ارائه بازخوردهای بهنگام، توصیفی و سازنده می تواند شکاف میان وضعیت موجود و وضعیت مطلوب یادگیرنده را پر کند. در این راستا، تاثیر بازخوردهای کلامی، کتبی و سیستماتیک بر حوزه های شناختی و فراشناختی دانش آموزان مورد تحلیل قرار گرفته است.یافته های پژوهش نشان می دهد که بازخورد مستمر، با فراهم آوردن امکان «اصلاح مسیر در حین عمل»، از تثبیت کج فهمی ها جلوگیری کرده و دانش آموز را از یک مصرف کننده ی منفعل دانش به یک ناظر فعال بر فرآیند یادگیری خویش تبدیل می کند. برخلاف نمرات کمی که غالبا منجر به اضطراب یا غرور کاذب می شوند، بازخوردهای کیفی بر تلاش و استراتژی های حل مسئله تمرکز دارند که این امر موجب تقویت خودتنظیمی و باورهای خودکارآمدی در یادگیرندگان می گردد. همچنین، نتایج حاکی از آن است که تعاملی بودن نظام بازخورد، حس تعلق و انگیزه درونی را افزایش داده و منجر به انتقال مفاهیم از حافظه کوتاه مدت به ساختارهای ذهنی بلندمدت (یادگیری پایدار) می شود. در نهایت، این مقاله چارچوبی عملیاتی برای معلمان ارائه می دهد تا با استفاده از تکنیک های بازخورد ۳۶۰ درجه و ابزارهای دیجیتال، کلاس درس را به محیطی پویا برای رشد مداوم تبدیل کنند.

کلیدواژه ها:

بازخورد مستمر ، یادگیری عمیق ، ارزشیابی تکوینی ، خودتنظیمی ، پایدارسازی یادگیری ، بازخورد توصیفی