آینده آموزش و پرورش در پرتو پیشرفت های هوش مصنوعی

این مقاله به بررسی جامع نقش و تاثیر رو به رشد هوش مصنوعی بر آینده آموزش و پرورش، با تمرکز ویژه بر نظام آموزشی ایران می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل چگونگی تحول فرآیندهای یاددهی-یادگیری، بازتعریف نقش معلمان و فراگیران، شناسایی فرصت های بالقوه و چالش های پیش روی ادغام هوش مصنوعی در آموزش، و ارائه راهکارهایی برای سیاست گذاری و برنامه ریزی موثر است. با توجه به اهمیت روزافزون فناوری های نوین در عصر دیجیتال، این تحقیق با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با اتکا به مطالعات کتابخانه ای و بررسی اسناد و پژوهش های مرتبط، به تبیین مبانی نظری آموزش و پرورش در بستر تحولات دیجیتال پرداخته و سپس مفهوم، ماهیت و کارکردهای گوناگون هوش مصنوعی در حوزه آموزش را شرح می دهد. در ادامه، تاثیرات عمیق هوش مصنوعی بر دگرگونی الگوهای تعامل معلم و دانش آموز، و چگونگی انطباق هر یک با محیط های یادگیری نوظهور مورد واکاوی قرار می گیرد. فرصت های ناشی از به کارگیری هوش مصنوعی در نظام آموزشی ایران، از جمله شخصی سازی یادگیری، ارتقاء دسترسی و افزایش اثربخشی فرآیندهای آموزشی، شناسایی و تشریح خواهند شد. در کنار این فرصت ها، چالش های متعدد اخلاقی، فرهنگی و تربیتی ناشی از پیاده سازی هوش مصنوعی، مانند مسائل مربوط به حریم خصوصی، عدالت آموزشی، و حفظ ارزش های بومی، به دقت بررسی می شوند. در نهایت، مقاله به الزامات سیاست گذاری و برنامه ریزی آموزشی برای ادغام موفقیت آمیز هوش مصنوعی در نظام آموزشی ایران و ارائه چشم اندازی برای آینده آموزش و پرورش در پرتو این پیشرفت ها می پردازد. نتایج این پژوهش می تواند راهنمایی برای تصمیم گیران، سیاست گذاران، برنامه ریزان آموزشی، معلمان و پژوهشگران در مواجهه با تحولات ناشی از هوش مصنوعی در آموزش باشد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:هوش مصنوعی ، آموزش و پرورش ، آینده آموزش ، فناوری آموزشی ، یادگیری شخصی سازی شده ، تحول دیجیتال.