//تبیین روش های تدریس مشارکتی دیجیتال و تاثیر آن بر فعال سازی یادگیری و تعامل دانش آموزان

هدف اصلی این مقاله، تبیین جامع روش های تدریس مشارکتی دیجیتال و بررسی عمیق تاثیرات آن بر فعال سازی فرآیندهای یادگیری و ارتقای سطح تعاملات اجتماعی و علمی دانش آموزان است. در عصر حاضر که فناوری های دیجیتال به جزء جدایی ناپذیر زندگی و آموزش تبدیل شده اند، گذار از پارادایم های سنتی و معلم محور به رویکردهای نوین، دانش آموزمحور و تعاملی، یک ضرورت انکارناپذیر محسوب می شود. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر مبانی نظری سازنده گرایی اجتماعی و نظریه یادگیری مشارکتی، به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه ابزارها و پلتفرم های دیجیتال می توانند به عنوان بستری برای اجرای استراتژی های تدریس مشارکتی عمل کرده و محیط های یادگیری غنی و پویایی را خلق کنند. در این مقاله، انواع روش های تدریس مشارکتی دیجیتال از جمله یادگیری مبتنی بر پروژه گروهی آنلاین، روش جیگسای دیجیتال، طوفان فکری دیجیتال و ایجاد محتوای مشترک، به تفصیل شرح داده می شوند. یافته های برگرفته از تحلیل منابع نشان می دهد که این روش ها از طریق افزایش درگیری شناختی، توسعه مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله، تقویت خودراهبری و مسئولیت پذیری، و همچنین ایجاد حس تعلق به جامعه یادگیری، تاثیر بسزایی در فعال سازی یادگیری دارند. علاوه بر این، این رویکردها با فراهم آوردن فرصت های متعدد برای ارتباط، مذاکره و ارائه بازخورد، به شکل قابل توجهی تعاملات بین دانش آموزان را بهبود می بخشند. در نهایت، ضمن بررسی چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال و لزوم ارتقای سواد دیجیتال، راهکارها و نقش جدید معلم به عنوان تسهیل گر و طراح تجارب یادگیری مورد بحث قرار گرفته و پیشنهاداتی برای سیاست گذاران آموزشی و پژوهشگران آتی ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: تدریس مشارکتی دیجیتال ، یادگیری فعال ، تعامل دانش آموزان ، فناوری آموزشی ، سازنده گرایی اجتماعی.