یادگیری مبتنی برمسئله ومشارکت فعال دانش آموزان

این مقاله به تحلیل عمیق و بررسی کاربردی رویکرد «یادگیری مبتنی بر مسئله» (ی.م.م) و نقش محوری «مشارکت فعال دانش آموزان» در تحقق اهداف نوین آموزشی می پردازد. در پارادایم سنتی، آموزش اغلب مبتنی بر انتقال منفعلانه دانش توسط معلم و دریافت صرف از سوی دانش آموز بوده است، اما نیاز روزافزون به پرورش شهروندانی خلاق، تحلیل گر و مسئولیت پذیر، ایجاب می کند که کانون توجه از محتوای از پیش تعیین شده به فرایند ساخت دانش توسط خود یادگیرنده منتقل شود. یادگیری مبتنی بر مسئله با قرار دادن دانش آموز در مرکز یک موقعیت پیچیده، مبهم و واقعی، زمینه ساز کنجکاوی ذاتی و نیاز به کسب دانش برای رفع ابهام می شود. مشارکت فعال، که لازمه موفقیت ی.م.م است، فراتر از حضور فیزیکی بوده و شامل تعهد شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموز در فرآیند کشف و استنتاج است. در این نوشتار، ابعاد نظری ی.م.م، مبانی روان شناختی مشارکت، نقش دگرگون شده معلم به تسهیل گر، و الزامات ساختاری محیط یادگیری تشریح می شود. تمرکز اصلی بر ارائه راهکارهای عملی برای پیاده سازی این رویکرد در نظام آموزشی فعلی و تحلیل چالش های بومی آن خواهد بود تا انتقال از آموزش معلم محور به یادگیری دانش آموز محور تسهیل گردد..

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر مسئله ، مشارکت فعال ، ساخت گرایی ، تفکر انتقادی ، حل مسئله ، نقش معلم ، یادگیری دانش آموزمحور