سهم پیش بینی کنندگی نگرش معلم نسبت به فناوری آموزشی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

با گسترش روزافزون فناوری های نوین در عرصه آموزش، بررسی عوامل موثر بر موفقیت این فناوری ها در فرآیند یادگیری ضروری به نظر می رسد. در این میان، نگرش معلمان به عنوان مجریان اصلی برنامه های آموزشی، نقشی محوری ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی سهم پیش بینی کنندگی نگرش معلم نسبت به فناوری آموزشی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش حاضر، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه معلمان و دانش آموزان شهر سراوان در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، تعداد ۳۰۰ معلم و ۶۰۰ دانش آموز از نواحی مختلف انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه استاندارد نگرش سنج فناوری آموزشی برای معلمان و همچنین میانگین نمرات پایان ترم دانش آموزان به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزارهای آماری و از طریق تحلیل رگرسیون مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان داد که نگرش مثبت معلمان نسبت به فناوری آموزشی با ضریب بتای استاندارد شده ۰/۴۵، پیش بینی کننده مثبت و معناداری برای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. این رابطه پس از کنترل متغیرهای زمینه ای مانند جنسیت، سابقه تدریس معلمان و پایه اقتصادی اجتماعی دانش آموزان نیز معنی دار باقی ماند. به عبارت دیگر، معلمانی که دیدگاه مثبت تری نسبت به کاربرد فناوری در آموزش داشتند، دانش آموزان آن ها به طور میانگین پیشرفت تحصیلی بالاتری را نشان دادند. این نتایج بر اهمیت سرمایه گذاری بر روی بهبود نگرش و باورهای معلمان نسبت به فناوری های آموزشی به عنوان یک اهرم کلیدی در ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: نگرش معلم ، فناوری آموزشی ، پیشرفت تحصیلی ، پیش بینی ، دانش آموزان.