آموزش وپرورش و ضرورت نهادینه سازی یادگیری مادام العمر

در هزاره سوم، سرعت شتابان تغییرات تکنولوژیک، اجتماعی و اقتصادی، الگوهای سنتی آموزش را که بر انتقال حجم معینی از دانش در یک بازه زمانی مشخص (دوران مدرسه و دانشگاه) متمرکز بود، به چالش کشیده است. مفهوم «یادگیری مادام العمر» (Lifelong Learning) به عنوان پاسخی راهبردی به این تغییرات، بر تداوم فرآیند یادگیری از گهواره تا گور تاکید دارد. هدف اصلی این مقاله، تبیین ضرورت گذار نظام آموزش وپرورش ایران از رویکردهای حافظه محور و مقطعی به سمت نهادینه سازی فرهنگ و مهارت های یادگیری مادام العمر است. در این راستا، با بررسی مبانی نظری، نقش مدارس، چالش های ساختاری و راهکارهای اجرایی، استدلال می شود که بقا و توسعه پایدار جوامع در گرو تربیت شهروندانی است که «یادگیری یاد گرفتن» را آموخته باشند. نتایج نشان می دهد که اصلاح برنامه های درسی، تغییر نقش معلمان از انتقال دهنده به تسهیل گر، بهره گیری از فناوری های نوین و ایجاد پیوند میان آموزش رسمی و غیررسمی، از الزامات اساسی این تحول هستند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی یادگیری مادام العمر ، آموزش وپرورش ایران ، یادگیری خودراهبر ، اصلاحات آموزشی ، سواد اطلاعاتی ، توسعه حرفه ای ، جامعه یادگیرنده.